Πανελλαδική Γραμματεία Εκπαιδευτικών - ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Δελτίου τύπου από τις ΣΕΠΕ: "Ρόζα Ιμβριώτη", "Γ. Σεφέρης", "Ο Σωκράτης", "Ν.Πλουμπίδης", Χαιδαρίου

xondros — Sat, 10 Mar 2018 21:16:58 +0000

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Πραγματοποιήθηκε την Πέμπτη 8 Μάρτη, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας παράσταση διαμαρτυρίας στο υπ. Εργασίας από πρωτοβάθμια σωματεία εκπαιδευτικών με βασικό αίτημα την εξίσωση των δικαιωμάτων των αναπληρωτών με αυτά των μονίμων.

Στη συνέντευξη τύπου που δόθηκε από εκπαιδευτικούς, μέλη των Δ.Σ των συλλόγων της Π.Ε «Γ.ΣΕΦΕΡΗΣ» - «Ν.ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ» και εκπρόσωπο της ΟΓΕ αναφερθήκαμε στα ιστορικά γεγονότα και στα μηνύματα της επετείου της 8^ης του Μάρτη 1857, καθώς και στα σύγχρονα προβλήματα που αντιμετωπίζουν 161 χρόνια μετά οι εργαζόμενες γυναίκες και ειδικά οι αναπληρώτριες εκπαιδευτικοί που κάτω από το καθεστώς των ελαστικών εργασιακών σχέσεων, την επαγγελματική αβεβαιότητα, την εργασιακή ανασφάλεια, τις υποχρεωτικές μετακινήσεις από τόπο σε τόπο να μην μπορούν να οργανώσουν τη ζωή τους.

Απευθύναμε αγωνιστικό κάλεσμα σε όλες τις γυναίκες εκπαιδευτικούς που δίνουν μέσα στο σχολειό τη μάχη της μόρφωσης των παιδιών των λαϊκών οικογενειών, να ενώσουν τη φωνή τους με τις υπόλοιπες γυναίκες που μοχθούν και αγωνίζονται καθημερινά για μια καλύτερη ζωή. Να μην αποδεχτούν τη βαρβαρότητα της πολιτικής Κυβέρνησης - ΕΕ - ΟΟΣΑ που για χάρη της κερδοφορίας των επιχειρηματικών ομίλων επιβάλλει στην εκπαίδευση την εφαρμογή ευέλικτων μορφών απασχόλησης, την αδιοριστία, την απόλυση, το χτύπημα της προστασίας της μητρότητας. Καλέσαμε όλες και όλους να διεκδικήσουμε μια ζωή που θα ικανοποιεί τις σύγχρονες ανάγκες μας και τα μορφωτικά δικαιώματα των μαθητών μας.

Καταγγείλαμε το απαράδεκτο καθεστώς των αδειών που ισχύει για τους αναπληρωτές εκπαιδευτικούς, προβάλοντας την περίπτωση της αναπληρώτριας συναδέλφου στην Κοζάνη, η οποία δε δικαιούται επιπλέον άδεια (από την 15ήμερη) για την επαπειλούμενη εγκυμοσύνη της με αποτέλεσμα να οδηγείται στην απόλυση.

Η συνάντηση που είχαμε ζητήσει με την Υπουργό Εργασίας δεν πραγματοποιήθηκε γιατί η ίδια έλειπε από το υπουργείο και έτσι παραδώσαμε υπόμνημα με τα αιτήματα μας απαιτώντας μόνιμη και σταθερή δουλειά, εξίσωση των δικαιωμάτων των αναπληρωτών συναδέλφων με αυτά των μονίμων, μέτρα στήριξης για την ολόπλευρη και ουσιαστική κοινωνική προστασία της μητρότητας, σε στενό της συνεργάτη. Για άλλη μια φορά δεν μας άκουσε κάποιος υπεύθυνος που θα μπορούσε να μας δώσει συγκεκριμένες απαντήσεις.

Δίνουμε τα επόμενα αγωνιστικά ραντεβού μας:

Τη Δευτέρα 12 του Μάρτη στη σύσκεψη των πρωτοβάθμιων εκπαιδευτικών σωματείων και επιτροπών αγώνα αναπληρωτών στις 18.00 στα γραφεία της ΔΟΕ και την Παρασκευή 16/3 στις 13.00 στην απεργιακή κινητοποίηση στο υπ. Παιδείας.

ΣΕΠΕ: ΡΟΖΑ ΙΜΒΡΙΩΤΗ, Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ, ΣΩΚΡΑΤΗΣ, Ν.ΠΛΟΥΜΠΙΔΗΣ, ΧΑΪΔΑΡΙ

8/03/2018

Συννημένο:

deltio_typoy_syllogoy-on_apo_parastasi_diamartyrias_8_marti_sto_ypoyrgeio_ergasias.doc

Tags:

Πρωτοβάθμια

ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Κινητοποιήσεις

Βασική Κατηγορία:

Δελτία Τύπου

ΣΕΠΕ "Ν.Πλουμπίδης": 8 Μάρτη - Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

xondros — Thu, 08 Mar 2018 20:30:46 +0000

Η Μέρα της Γυναίκας

Δεν είναι ένα μπουκέτο λουλούδια μέσα στη μιζέρια της καθημερινότητάς σου…

Δεν είναι μια ακόμα κουβέντα στην τηλεόραση για το πόσο «ωραία» και «καλή» είσαι, όταν δεν θέλουν να σκέφτεσαι πόσο «υποτιμημένη» και «ανισότιμη» σε λογαριάζουν…

Δεν είναι ένα και μοναδικό βράδυ ομαδικού ξεφαντώματος που την άλλη κιόλας μέρα θα αντικατασταθεί από μια ανούσια ζωή μοναχικής απελπισίας…

Η 8 Μάρτη

Είναι μια φωνή που έρχεται από ένα μακρινό παρελθόν και κατευθύνεται σ’ ένα αισιόδοξο μέλλον!

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι,

Ενώνουμε για άλλη μια φορά τη φωνή μας, γυναίκες και άντρες, εργαζόμενες και εργαζόμενοι με αφορμή τη Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας.

Παίρνουμε τη σκυτάλη του αγώνα από τις ράφτρες και τις υφάντρες της Ν. Υόρκης, που στις 8 του Μάρτη του 1857, σήκωσαν ανάστημα απέναντι στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης τους. Διεκδικούσαν λιγότερες ώρες στο εξαντλητικό ωράριο, ίσο μισθό για την ίση δουλειά με τους άντρες συντρόφους τους, καλύτερες συνθήκες εργασίας μέσα στις άθλιες φάμπρικες. Δείχνουν σε εμάς όλους τους εργαζόμενους το δρόμο της αγωνιστικής διεκδίκησης για την απελευθέρωση και τη χειραφέτησή μας από τα δεσμά της εκμετάλλευσης.

Γιατί 161 χρόνια μετά, μας ζητάνε να συμβιβαστούμε με "αξιοπρέπεια" στη μισή ζωή, με τσακισμένα δικαιώματα. Να ξεχάσουμε τις κατακτήσεις, που μας πήραν πίσω τη περίοδο της κρίσης και στο όνομα του χρέους.

Η νέα εργαζόμενη και συνολικά η νέα γενιά της εργατικής τάξης έρχεται αντιμέτωπη με την εργοδοτική τρομοκρατία, τον φόβο της ανεργίας, τις ελαστικές σχέσεις εργασίας που ήδη αποτελούν μια εφιαλτική πραγματικότητα.

Η Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, όπως και οι προηγούμενες, μας καλεί να επενδύσουμε τις ελπίδες μας στις διαπραγματεύσεις μέσα στα δεσμά της ΕΕ.

Μας ζητάνε να συνεχίσουμε να πληρώνουμε τον "λογαριασμό" των αντιλαϊκών πολιτικών και των νέων μέτρων.

Η πολιτική της ΕΕ βρίσκεται στον αντίποδα των λαϊκών συμφερόντων, γιατί υπερασπίζεται την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων. Δεν είναι το "κοινό σπίτι" των εργαζομένων, των λαϊκών οικογενειών, αλλά των μονοπωλίων. Οι δικές μας απώλειες σε δικαιώματα και κατακτήσεις έγιναν κέρδη για τους μεγαλοεπιχειρηματίες.

Το βάρβαρο αντεργατικό πρόσωπο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των νόμων και των κανονισμών της, αποκαλύφθηκε για ακόμα μια φορά με την απόφαση του ευρωδικαστηρίου που νομιμοποιεί τις απολύσεις ακόμα και εγκύων γυναικών.

Ιδιαίτερα και στον κλάδο μας, τον κλάδο των εκπαιδευτικών, οι αναπληρώτριες συναδέλφισσες βιώνουν με τον πιο βάρβαρο τρόπο την άνιση μεταχείριση στο θέμα της μητρότητας και των δικαιωμάτων που απορρέουν από αυτήν, αφού οι άδειες που δικαιούνται σε καμία περίπτωση δε διασφαλίζουν την υγεία της μητέρας αλλά και του παιδιού.

Η κατοχύρωση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, η προστασία των εγκύων, των νέων μητέρων, είναι ζήτημα πρώτης γραμμής για τα συνδικάτα.

Σήμερα οι νέες τεχνολογίες και η επιστήμη έχουν απογειώσει την παραγωγικότητα της εργασίας και όλες οι γυναίκες μπορούν να έχουν μια σταθερή και μόνιμη δουλειά, μισθό που να καλύπτει τις σύγχρονες ανάγκες, με εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα. Υπάρχουν οι προϋποθέσεις για ανάπτυξη δημόσιων και δωρεάν υπηρεσιών υγείας, παιδείας, πρόνοιας, με ελεύθερο χρόνο για τις γυναίκες και τις οικογένειες τους, που θα τον διαθέτουν στην κοινωνική δράση, σε πολιτιστικές ή αθλητικές δραστηριότητες για να αναπτύξουν τις ιδιαίτερες κλίσεις και ανάγκες τους.

Οι δυνατότητες που υπάρχουν μπορούν ακόμα να εξασφαλίσουν ουσιαστική προστασία της μητρότητας και αναγνώριση του κοινωνικού της ρόλου.

Οι γυναίκες εργαζόμενες ας σηκώσουν ψηλά τη σημαία του οργανωμένου αγώνα και ας υπερασπιστούν τα δικαιώματα τους πλάι με τους άλλους εργαζόμενους.

Ως Σύλλογος θα προσπαθήσουμε και εμείς, με τη μαζικοποίηση του σωματείου σε αγωνιστική κατεύθυνση, να υπερασπιστούμε τα δικαιώματα των εργαζομένων στην εκπαίδευση και κυρίως να παλέψουμε για την εξίσωση των αδειών (ασθενείας, λοχείας, ανατροφής, κανονικής) μονίμων και συμβασιούχων, για το δικαίωμα στη μόνιμη και σταθερή δουλειά.

Συνεχίζουμε για τη ζωή που μας αξίζει και μας στερούν ΕΕ, κυβερνήσεις, μονοπώλια.

Δίνουμε καθημερινά τη μάχη που θα μας φέρει πιο κοντά σ’ ένα μέλλον χωρίς εκμετάλλευση.

Το ΔΣ

Συννημένο:

8_marti.docx

Tags:

ΓΥΝΑΙΚΕΣ

Πρωτοβάθμια

Τι ξέρεις για την 8η Μάρτη;… .

jim — Sat, 09 Mar 2013 21:42:42 +0000

Η 8^η Μάρτη είναι η Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας!

Ακόμα κι αν δεν το ήξερες, ίσως έχεις παρατηρήσει ότι τη μέρα αυτή μερικοί προσφέρουν στις γυναίκες λουλούδια, άλλοι τους εύχονται Χρόνια Πολλά και, αν είσαι από εκείνους που δεν τους ξεφεύγει τίποτα, μπορεί να πρόσεξες ότι κάποιοι μιλούν για τα «δικαιώματα της γυναίκας».

Όλα αυτά σίγουρα σε έχουν μπερδέψει!

Μα γιατί να υπάρχει γιορτή για τη γυναίκα;… έχεις αναρωτηθεί.

Πρώτα-πρώτα, χρειάζεται να ξέρεις ότι η 8^η Μάρτη δεν είναι μια τυχαία μέρα!

Στις 8 του Μάρτη, πριν από 156 χρόνια (το 1857), οι γυναίκες που εργάζονταν στις βιοτεχνίες ενδυμάτων στη Νέα Υόρκη, οι φάντρες δηλαδή και οι ράφτρες, έκαναν μια μεγάλη απεργία.

Τι ζητούσαν αυτές οι γυναίκες;…

Θα σου φανεί περίεργο αλλά, ενώ έκαναν την ίδια δουλειά με τους άντρες συντρόφους τους, πληρώνονταν λιγότερο! Δούλευαν πάνω από 12 ώρες την ημέρα μέσα σε απίστευτα άθλιες συνθήκες.

Αν έχεις διαβάσει το βιβλίο του Γάλλου συγγραφέα Εκτόρ Μαλό «Με οικογένεια», σίγουρα πήρες μια ιδέα για το ποια ήταν η ζωή τους, αφού μεγάλο μέρος του μυθιστορήματος περιγράφει ένα κλωστήριο σε μια μικρή πόλη της Γαλλίας. Τα εργοστάσια της βαμβακουργίας απασχολούσαν κυρίως γυναίκες εργάτριες, ακόμα και σε πολύ μικρές ηλικίες όπως η δική σου, είτε βρίσκονταν στη Γαλλία είτε στην Αγγλία είτε στην Αμερική.

Οι εργάτριες, λοιπόν, της Νέας Υόρκης ζητούσαν καλύτερα μεροκάματα, λιγότερες ώρες και πιο ανθρώπινες συνθήκες δουλειάς. Καθημερινά γίνονταν πορείες και πικετοφορίες διαμαρτυρίας και καθημερινά χτυπιούνταν από την αστυνομία. Αλλά γιατί;… μπορεί πάλι να αναρωτηθείς. Γιατί να χτυπάει η αστυνομία τις γυναίκες αυτές αφού ζητούσαν μόνο το δίκιο τους;…

Είναι απλό. Αν δέχονταν να πληρώνουν παραπάνω τις γυναίκες και τα παιδιά που δούλευαν στα εργοστάσιά τους, οι εργοστασιάρχες θα έβγαζαν λιγότερο κέρδος! Δε τους σύμφερε ούτε να δεχτούν τα αιτήματα των γυναικών ούτε να συνεχιστεί η απεργία τους. Η απεργία αυτή δεν ήταν η πρώτη. Υπήρξαν και αρκετές άλλες στο παρελθόν (η πρώτη αποκλειστικά γυναικεία απεργία είχε γίνει το 1820 στη Νέα Αγγλία) με μεγάλη επιτυχία που κατατρόμαξε τις αρχές. Έτσι, οι εργοστασιάρχες είχαν στο πλευρό τους και την αστυνομία και τους δικαστές, όπως και σήμερα…

Μεγάλες απεργίες έγιναν στη Νέα Υόρκη και το 1910. 20000 εργάτριες απέργησαν για 13 εβδομάδες! Το 1912, έγινε μια μεγάλη πορεία 23000 γυναικών που διεκδικούσαν ίσο μεροκάματο, 10 ώρες δουλειάς, δικαίωμα ψήφου αλλά και την κατάργηση της παιδικής εργασίας.

Από το 19^ο αιώνα, σε Ευρώπη και Αμερική, η εργασία αγοριών και κοριτσιών σε εργοστάσια και ορυχεία φούσκωσε κάμποσο τα πορτοφόλια των αφεντικών αφού τα παιδιά, αρχίζοντας από 4 χρονών, πρόσφεραν την εργασία τους σχεδόν τζάμπα!

Πηγαίνω στο ορυχείο γύρω στις 4 η ώρα (μερικές φορές κατά τις 3.30 το πρωί) και φεύγω στις 5.30 το απόγευμα. Όταν έχει φως τραγουδάω, ποτέ όμως μέσα στο σκοτάδι. Τότε δεν τολμώ να τραγουδήσω. Δεν αγαπώ τις γαλαρίες… Πολλές φορές έχω ακούσει να μιλούν για το Χριστό. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ήρθε στη γη, ούτε γιατί πέθανε. Αλλά αυτός έβρισκε κανένα λιθαράκι για να ακουμπάει το κεφάλι του. Πόσο θα ’θελα, αντί για τις γαλαρίες, να πήγαινα στο σχολείο…

Σάρα Γκούντερ, 8 ετών

Κατεβαίνω στη γαλαρία στις 7 το πρωί και βγαίνω κατά τις 6 το απόγευμα, μερικές φορές κατά τις 7. Δουλεύω πάντα χωρίς κάλτσες, χωρίς παπούτσια, χωρίς φόρμα. Μόνο το μισοφόρι μου φοράω. Δουλεύω μαζί με τους άντρες. Εκείνοι είναι ολόγυμνοι. Στην αρχή φοβόμουνα πολύ και δεν μου άρεσε αυτό. Τώρα συνήθισα και δεν με νοιάζει. Μου φέρονται όμως καλά. Δεν ξέρω ούτε να διαβάζω ούτε να γράφω.

Μαίρη Μπάρετ, 14 ετών

«Ω, δεν είναι κρίμα ένα όμορφο κορίτσι σαν εμένα να πρέπει να το στέλνουν

στο εργοστάσιο με μισθούς της πείνας και στο τέλος να πεθάνει;…»

(τραγούδι βαμβακεργατριών σε γυναικεία απεργία το 1836»

Και τι έγινε ύστερα;…

Πολλά! Πάντως, οι αγώνες των εργατριών δεν έμειναν χωρίς αποτέλεσμα. Η απεργία του 1910 διαλύθηκε μόνο όταν έγιναν συμβιβασμοί στις περισσότερες επιχειρήσεις, γιατί ο ενθουσιασμός και το πείσμα των γυναικών έδειξαν ότι δεν είχαν πρόθεση να υποχωρήσουν.

Το 1910 η αγωνίστρια του εργατικού κινήματος Κλάρα Τσέτκιν πρότεινε στη Συνδιάσκεψη σοσιαλιστριών γυναικών στην Κοπεγχάγη να τιμηθούν οι ιστορικές διαδηλώσεις των αμερικανίδων εργατριών και να αφιερωθεί η 8^η Μάρτη στις εργαζόμενες γυναίκες όλου του κόσμου και στον αγώνα τους!

Αλλά στην Ελλάδα;… θα ρωτήσεις. Τι έκαναν οι εργάτριες στην Ελλάδα;… Ή μήπως οι Έλληνες εργοδότες ήταν περισσότερο «σπλαχνικοί», λιγότερο «κερδοσκόποι» από τους Άγγλους, τους Γάλλους, τους Αμερικάνους και τα υπόλοιπα «ξένα» αφεντικά που εκμεταλλεύονταν τους εργάτες τους;

Όχι βέβαια! Στις 13 Απριλίου του 1892 έγινε η πρώτη απεργία εργατριών στην υφαντουργία των Αδελφών Ρετσίνα, στον Πειραιά, όταν μειώθηκε το ισχνό μεροκάματό τους την ίδια στιγμή που τ’ αφεντικά αποκτούσαν το πέμπτο εργοστάσιό τους!

Τα επόμενα χρόνια, οι κινητοποιήσεις των Ελληνίδων εργατριών συνεχίστηκαν, δίνοντας και θύματα στον αγώνα κατά της εκμετάλλευσης από τους εργοδότες, όπως έγινε με τις καπνεργάτριες το 1924, το 1926, το 1927, το 1936…

Το 1977 ο ΟΗΕ καλεί κάθε χώρα να αφιερώνει αυτή την ημέρα στα δικαιώματα των γυναικών. Όμως οι εργαζόμενες γυναίκες δεν έχουν ακόμα κατακτήσει την ισοτιμία τους αφού κάποιοι εξακολουθούν να κερδίζουν από την καταπίεσή τους!

Σήμερα, για τις γυναίκες στο εργοστάσιο, στο χωράφι, στο μικρομάγαζο, στο γραφείο, τις απλήρωτες ή άνεργες γυναίκες -όπως ίσως και για τη μητέρα σου- τα λουλούδια δε λένε τίποτα χωρίς το ψωμί. Τα Χρόνια Πολλά είναι κοροϊδία όταν κάποιοι ενδιαφέρονται να ζήσεις λίγα για να ζήσουν εκείνοι περισσότερα. Και τα δικαιώματα είναι απλώς μια λέξη, αφού η ιστορία απέδειξε πως τίποτα δε γίνεται δικό σου αν δεν αγωνιστείς πρώτα γι’ αυτό.

Τώρα ξέρεις ότι η 8^η Μάρτη δεν είναι μέρα γιορτής!

Είναι μέρα τιμής και μνήμης για εκείνες τις εργάτριες που έσπασαν το φόβο τους, τολμώντας να διεκδικήσουν όσα τους ανήκαν, και για όσες άλλες τις ακολούθησαν αργότερα!

Είναι μέρα υπόσχεσης για νέους αγώνες των εργαζόμενων γυναικών του σήμερα!

Η 8^η Μάρτη

Για τις γυναίκες και τους άντρες εργαζόμενους είναι μέρα σκέψης και δράσης γιατί δεν είναι ούτε το φύλο ούτε το χρώμα ούτε η φυλή που κάνουν τους ανθρώπους αντίπαλους!

Για τα κορίτσια και τα αγόρια είναι μέρα ερωτήσεων, γνώσης, συζήτησης και πλησιάσματος μεταξύ τους γιατί θα είναι η επόμενη γενιά αγωνιστών. Χέρι με χέρι θα βαδίσουν προς το μέλλον! Μαζί θα φτιάξουν ένα νέο κόσμο χωρίς αδικία και εκμετάλλευση…

Συννημένο:

OGE_MERA_GINAIKAS.doc

Tags:

Βασική Κατηγορία:

8 Μάρτη Παγκόσμια Ημέρα της Εργαζόμενης Γυναίκας

jim — Mon, 04 Mar 2013 10:02:31 +0000

Όλοι και Όλες στο συλλαλητήριο στα προπύλαια στις 6 μ.μ.

Εργαζόμενες, άνεργες, αυτοαπασχολούμενες, αγρότισσες, μετανάστριες, νέες,

Η 8^η του Μάρτη δεν είναι μια τυπική επέτειος αφιερωμένη στις γυναίκες. Είναι η μέρα που σηματοδοτεί τους αγώνες των εργατριών, των γυναικών των λαϊκών στρωμάτων για την απελευθέρωση και τη χειραφέτησή τους από την εκμετάλλευση και την καταπίεσή τους από την καπιταλιστική εργοδοσία και τις κάθε είδους προκαταλήψεις σε βάρος τους. Είναι μέρα – δίδαγμα για τη δική μας και τις μελλοντικές γενιές, που μας δείχνει το δρόμο της αγωνιστικής διεκδίκησης όλων αυτών που μας ανήκουν και που μας στερούν. Ενάντια σε ένα σύστημα που μας θέλει μισο-εργαζόμενες, μισο-άνεργες ανάλογα κάθε φορά με τις ανάγκες των μονοπωλίων. Σε κάθε περίπτωση φθηνό εργατικό δυναμικό.

Σήμερα περισσότερο παρά ποτέ οι αγώνες του παρελθόντος πρέπει να γίνουν φωτεινά παραδείγματα για τους αγώνες του σήμερα και τους αγώνες του μέλλοντος. Να παραδειγματιστούμε και να εμπνευστούμε από τις εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας που το 1857 έδωσαν στη Νέα Υόρκη το δικό τους αγώνα για καλύτερες συνθήκες δουλειάς, αξιοπρεπείς μισθούς, λιγότερες ώρες εργασίας. Να εμπνευστούμε και να παραδειγματιστούμε από τις χιλιάδες εργάτριες, αγρότισσες που έδωσαν το παρόν σε όλους τους αγώνες του εργατικού και λαϊκού κινήματος, σε όλες τις ιστορικές περιόδους της χώρας μας, θυσιάζοντας κάποιες ακόμη και τη ζωή τους.

Έτσι και σήμερα. Κανένας εφησυχασμός, καμία αναμονή. Να απαντήσουμε αποφασιστικά, μαχητικά, πρωτοπόρα στον ανειρήνευτο πόλεμο που μας έχουν κηρύξει η κυβέρνηση, η ΕΕ, το ΔΝΤ, τα κόμματα της πλουτοκρατίας για να ξεπεράσουν την κρίση τους οι καπιταλιστές όσο πιο ανώδυνα γίνεται, ισοπεδώνοντας κατακτήσεις και δικαιώματα. Δεν περισσεύει καμία στην πάλη για ένα μέλλον, όπου εμείς και τα παιδιά μας θα απαλλαγούμε από τα βάσανα της ανεργίας και της ανασφάλειας, της φτώχειας, της σήψης και της διαφθοράς, για ένα μέλλον που θα παρέχει μόρφωση, δουλειά και ευημερία για εμάς και τα παιδιά μας, για ένα μέλλον όπου κουμάντο στον τόπο μας θα κάνουν οι εργάτες κι οι εργάτριες μαζί με τη φτωχή αγροτιά και τους μικρούς ελεύθερους επαγγελματίες. Προοπτική που θα έρθει ως αποτέλεσμα σκληρών αγώνων.

Γυναίκες, σπάμε τις αλυσίδες του φόβου.

Οργανωμένη πάλη ενάντια στα μονοπώλια για τη ριζική ανατροπή τους.

Δεν υποτασσόμαστε στα εκβιαστικά διλήμματα, δε συμβιβαζόμαστε με τη φτώχεια στην οποία μας καταδικάζουν, δε σκύβουμε το κεφάλι απέναντι στην τρομοκρατία και την καταστολή που έχουν εξαπολύσει εργοδοσία και συγκυβέρνηση. Δεν θα ανεχτούμε να μας φιμώσουν με τα ΜΑΤ και τα χημικά, με την απειλή της απόλυσης και της ανεργίας.

Έχουμε χρέος απέναντι σε μας και στα παιδιά μας. Έχουμε το χρέος να παλέψουμε για ένα μέλλον που θα τους εξασφαλίζει αξιοπρεπή ζωή. Δεν έχουμε το δικαίωμα να τους αφήσουμε κληρονομιά τους μισθούς των 200 και 300 ευρώ, τη σύνταξη στα βαθιά γεράματα, την ανεργία και ανασφάλεια, την εργασιακή περιπλάνηση, την αβάσταχτη φοροληστεία και την αμορφωσιά, προκειμένου τα μονοπώλια να κερδοφορούν.

Καλούμαστε στις σημερινές συνθήκες βαθιάς και παρατεταμένης καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης να πάρουμε μια μεγάλη απόφαση, απαντώντας στα διλήμματα. Θα κλειστούμε στα σπίτια μας και στο καβούκι μας ανακυκλώνοντας την απογοήτευση και τη μοιρολατρία ή θα πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας; Θα συμβιβαστούμε με μια ζωή – σκλαβιά χωρίς δικαιώματα, με ένταση της εκμετάλλευσης και της ανισοτιμίας των γυναικών, όπου μας οδήγησαν οι πολιτικοί υπηρέτες των μονοπωλίων ή θα παλέψουμε για σύγχρονες κατακτήσεις και μια ζωή χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο για μας και τις οικογένειές μας;

Είναι στο χέρι μας να αλλάξουμε τα πράγματα, αρκεί να πιστέψουμε στη δύναμή μας. Μπορούμε να νικήσουμε, αρκεί να σηκώσουμε το ανάστημά μας απέναντι στα μονοπώλια και τις ενώσεις τους, την ΕΕ, την Ευρωπαϊκή Τράπεζα, το ΔΝΤ, να πούμε έξω από τις λυκοσυμμαχίες, με μονομερή διαγραφή του χρέους, να πάρει τα εργαλεία της οικονομίας και της εξουσίας στα χέρια του ο λαός.

Χρειάζεται να ξεμπερδέψουμε από αυτούς που σήμερα μας αφήνουν χωρίς δουλειά, χωρίς ρεύμα, χωρίς θέρμανση, χωρίς ψωμί στο τραπέζι, χωρίς γιατρούς και φάρμακα, χωρίς σχολειά για τα παιδιά μας, χωρίς προοπτική για τις νέες και τους νέους των λαϊκών οικογενειών. Να ξεμπερδέψουμε από τους κεφαλαιοκράτες.

Δεν είμαστε μόνες μας. Έχουμε την Κοινωνική Συμμαχία, τις δυνάμεις αντίστασης, αντεπίθεσης και ταξικής σύγκρουσης που εντάσσονται στο ΠΑΜΕ, την ΠΑΣΕΒΕ, την ΠΑΣΥ, την ΟΓΕ, το ΜΑΣ και δίνουν καθημερινά τη μάχη κόντρα στις πολιτικές που μας εξαθλιώνουν και τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού που στηρίζουν αυτές τις πολιτικές. Έχουμε τις Λαϊκές Επιτροπές στις γειτονιές, έκφραση της Κοινωνικής Συμμαχίας. Εκεί χρειάζεται να συναντηθούμε και να παλέψουμε ώστε να δυναμώσει κάτω στις γειτονιές η συμμαχία του λαού με τη συμμετοχή και τη δράση μας στα εργατικά Σωματεία μας, στους Συλλόγους Γυναικών της ΟΓΕ, στους αγροτικούς συλλόγους της ΠΑΣΥ, στις επιτροπές αγώνα των αυτοαπασχολούμενων της ΠΑΣΕΒΕ και των σπουδαστών του ΜΑΣ.

Σημαία μας πρέπει να γίνει η ικανοποίηση των αναγκών μας, των δικών μας και των οικογενειών μας. Το καπιταλιστικό σύστημα έχει αποδείξει περίτρανα ότι ούτε μπορεί, ούτε και θέλει να τις ικανοποιήσει. Να βάλουμε πλώρη για μια άλλη εξουσία και οικονομία, για μια άλλη κοινωνία, όπου το δικαίωμα στη ζωή και τη δουλειά θα είναι αδιαπραγμάτευτο.

Διεκδικούμε άμεσα:

Μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους. 7ωρο – 5θήμερο – 35ωρο, όχι στην κατάργηση της Κυριακής αργίας.
Καμία κατάργηση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας. Υπογραφή της Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας και κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας που να ικανοποιούν τις σύγχρονες ανάγκες μας.
Σύνταξη στα 60 για τους άντρες, στα 55 για τις γυναίκες και στα 55 και 50 αντίστοιχα για τα ΒΑΕ. Να καταργηθούν όλοι οι αντιασφαλιστικοί νόμοι.
Να καταργηθούν τα χαράτσια και η φοροληστεία.
Ουσιαστική προστασία των ανέργων με επέκταση του χρόνου απονομής του επιδόματος ανεργίας και αύξησή του. Να δίνεται επίδομα ανεργίας σε όλους τους ανέργους χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
Πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους τους άνεργους και ανασφάλιστους και τις οικογένειές τους χωρίς όρους και προϋποθέσεις.
Ουσιαστική προστασία της μητρότητας για τις μισθωτές, αυτοαπασχολούμενες και αγρότισσες κατά τη διάρκεια της κύηση και της γαλουχίας.
Κρατικούς δωρεάν βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς, κέντρα οικογενειακού προγραμματισμού. Αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν Παιδεία.

Συννημένο:

Tags:

Βασική Κατηγορία: